If you want to go fast, go slow

De oude monnik die mij lachend voorbij liep en ‘kale, kale’ riep.
If you want to go fast, go slow!

‘If you want to go fast, go slow’

Een levensles die ik leerde van de Tibetanen toen ik in 1988-1989, een goede negen maanden door de Himalaya liep. ‘Kale, kale’ ( tibetaans voor langzaam, langzaam) was de slogan. Ik was jong en superfit en waarom zou ik langzaam gaan als ik snel kon?
Wel ik kwam er snel achter, op een hoogte van 4500-5000 m zit er niet bepaald veel zuurstof meer in de lucht, het hart gaat dus flink aan de slag om het bloed rondgepompt te krijgen en je van energie te voorzien. Wanneer je je tempo niet aanpast aan raak je steeds verder uitgeput.
De levensles die ik daar leerde is intussen een ‘life saver’ geworden om het steeds sneller wordende leven maar ook mijn ambities het hoofd te kunnen blijven bieden en niet helemaal dol te draaien.

In het jaar dat ik 60 werd, leek het mij leuk om de 60km van Texel te gaan lopen ( hardlopen rond het eiland, over het strand, door de duinen en over de waddendijk). Om dat te kunnen is ook hier  ‘het durven vertragen en rust pakken, hét geheim. Mijn trainer Bob stippelde een trainingsplan uit waar voldoende herstel een grote rol in speelde. Met de juiste trainingsprikkel en iedere keer weer voldoende rust kon ik steeds meer kilometers lopen. Ik kwam lachend over de finish, 60 km in 6 ½ uur. Supercompensatie noemen we dat. Deskundige trainers zoals Bob weten precies wanneer trainingsprikkels met rust af te wisselen, zodat de atleet, ik in dit geval, optimaal kan profiteren van het effect van die supercompensatie.

Iedereen kan leren van deze ‘ultralopers wet’ om niet mentaal en fysiek uitgeput te raken. 

Wat ik vaak hoor in organisaties die mij inhuren voor veerkrachttrajecten is:  
“Het is eigenlijk bijna niet meer te doen voor mijn medewerkers om te gaan met de regeldruk en werkdruk. Als organisatie moeten wij voldoen aan de regels maar we zien onze medewerkers afhaken. Het is gewoon te veel. Ze kunnen het niet meer bolwerken, mensen lopen op hun tandvlees en het ziekteverzuim blijft maar stijgen.”

Steeds meer mensen houden het niet langer vol om op de toppen van hun kunnen te functioneren. Ik weet het,  ik schrijf hier vaak over en dat is met een reden ‘ we hoeven niet massaal geveld te worden door de overwerkt – en burn-out epidemie.’ Het geheim zit ‘m in durven vertragen! Niet eenvoudig maar als je eenmaal hebt gevoeld wat het oplevert, moeiteloos presteren,  wil je niet anders meer en je baas ook niet.